25

نمیدونم این بازی مسخره تا کی قراره ادامه پیدا کنه.حتی یه ذره که بهش فک میکنم دستام میلرزه و سردردم یه جوری میشه که انگار یه کمربند آهنی رو محکم دور سرم بستن و مغزم داره میزنه بیرون.به خودم میگم آره،همه چی تقصیر تو بود،همه چی تقصیر تو بود که تووو ماااچ احساساتی بودی تقصیر تو بود چون دوسش داشتی تقصیر تو بود که نمیخواستی از دستش بدی :)) غلط میکنی اگه یه لحظه فک کنی بهت کوچکترین دروغی گفته یا باهات بازی کرده :)))) حتی فکرشم روانیم میکنه،حتی جرئت نمیکنم بهش فکر کنم چون تک تک عوضی بازیاش و کمبودایی که داشتم میاد تو ذهنم و مطمئنم کارم به خودکشی میکشه.خدای من.یعنی کافی نیست؟این همه عذابی که تاحالا کشیدم واسه یه دختر پونزده ساله کافی نیست؟مگه من ظرفیتم چقدره؟چرا یه دختر به سن من باید هرشب گریه کنه و انقدر آرام بخش مصرف کنه و کل زندگیش وابسته به چندتا عکس و وویس باشه؟چرا باید به جدول برنامه ریزیم نگاه کنم و تمام اون ساعتایی که با خودم قرار گذاشته بودم درس بخونم ولی غرق شده بودم توی یه عکس و بعد یهو میدیدم چهار یا پنج ساعت گذشته یادم بیاد؟این همه علاقه نسبت به یه دروغگوی بی احساس داره حالمو به هم میزنه.از اون شعرای مزخرف توی دفترچم گرفته تا تک تک قرصایی که میخورم حالم از همشون به هم میخوره،،واقعاً دارم اذیت میشم و اوه گاااااد من آدمی نبودم که ۱۲۶ روز دوری از کسی که فکر میکردم بدون اون می میرم تحمل کنم و وقتی فک میکنم که این ۱۲۶ روز قراره بشه ۲۲۶ و بعد ۳۲۶ روز با خودم میگم چرا من هنوز زنده ام؟چرا؟